തല്ലി പഠിപ്പിക്കേണ്ടതില്ല; സ്നേഹത്തിന്റെ കുഞ്ഞു ശാസ്ത്രം❤️

അർദ്ധരാത്രി 2:14-ന്റെ ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, 18 മാസം പ്രായമുള്ള മകൾ ലില്ലിയെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പതുക്കെ താരാട്ടുമ്പോഴും മായയുടെ ഉള്ളം ഒട്ടും ശാന്തമായിരുന്നില്ല; ഒരു മണിക്കൂർ മുമ്പ് ലില്ലിയുടെ കടുത്ത വാശിയും കരച്ചിലും സഹിക്കാനാകാതെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ട് അവളുടെ കുഞ്ഞു തുടയിൽ ഒന്നു തട്ടിയ ഭർത്താവ് രാജേഷിനോട് "പ്ലീസ് രാജേഷ്, വേണ്ട! അവളോട് അലറരുത്, അവളെ തല്ലുകയും ചെയ്യരുത്!" എന്ന് വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തോടെ കെഞ്ചിയതും, അതിന് മറുപടിയായി രാജേഷ് "ഹേയ്... നീ കാര്യങ്ങളെ വല്ലാതെ പെരുപ്പിച്ചു കാണിക്കുകയാണ് മായ, ഞാൻ അവളെ വേദനിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി ചെയ്തതാണോ, അവളിപ്പോൾ അടങ്ങിയില്ലേ, കുട്ടികളെ കുറച്ചൊക്കെ അനുസരിപ്പിക്കാനും ശാന്തയാക്കാനും ഇങ്ങനെയൊക്കെ തന്നെ ചെയ്യണം, ഇല്ലെങ്കിൽ അവൾ എങ്ങനെ കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കും?" എന്ന് നിരാശയോടെ കൈകൾ മലർത്തിയത് അവളുടെ മനസ്സിൽ ചോദ്യങ്ങളുടെ ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റായി മാറി. രാജേഷ് മകളെ ജീവനേക്കാളേറെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്നും അവളോട് ക്രൂരനാകാൻ ഒരിക്കലും ആഗ്രഹിച്ചിട്ടില്ലെന്നും മായയ്ക്ക് നന്നായറിയാമായിരുന്നെങ്കിലും, ശാന്തയാക്കാൻ വേണ്ടി ഭയപ്പെടുത്തുകയാണോ വേണ്ടത് എന്നറിയാൻ ഒരു കുഞ്ഞു വാശിപിടിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കുഞ്ഞു തലച്ചോറിൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് ശാസ്ത്രീയമായി അവൾ തിരയാൻ തുടങ്ങി.

അവൾ കണ്ടെത്തിയ ആ സത്യങ്ങൾ തികച്ചും വിസ്മയിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു; ഈ പ്രായത്തിൽ കുട്ടികളുടെ പ്രീഫ്രണ്ടൽ കോർട്ടെക്സ് അഥവാ യുക്തിയോടെ ചിന്തിക്കാനും വികാരങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാനും സഹായിക്കുന്ന തലച്ചോറിന്റെ ഭാഗം വളർച്ചയുടെ പ്രാരംഭ ഘട്ടത്തിൽ മാത്രമായതുകൊണ്ട്, നമ്മൾ തല്ലുമ്പോൾ അവൾ പഠിക്കുന്നത് ഒരു പാഠമല്ല, പകരം 'തന്റെ അച്ഛൻ തന്നെ വേദനിപ്പിച്ചു' എന്ന ഭയം മാത്രമാണെന്നും, ഒരു കുഞ്ഞ് കഠിനമായി കരയുമ്പോൾ അവളുടെ തലച്ചോറിലെ വികാരങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന 'അമിഗ്ദല' എന്ന ഭാഗം നൂറു ശതമാനം തീവ്രതയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന സമയത്ത് നമ്മൾ വീണ്ടും ശബ്ദമുയർത്തുകയോ ശാരീരികമായി വേദനിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ ആ കുഞ്ഞിന്റെ തലച്ചോർ അതിനെ ഒരു വലിയ അപകടമായി കണക്കാക്കി നേരിട്ട് 'Fight, Flight, or Freeze' (പോരാടുക, ഒളിക്കുക, അല്ലെങ്കിൽ മരവിക്കുക) എന്ന അതിജീവന അവസ്ഥയിലേക്ക് പോകുന്നുവെന്നും അവൾ മനസ്സിലാക്കി. തല്ലുമ്പോഴോ ദേഷ്യപ്പെടുമ്പോഴോ കുട്ടി പെട്ടെന്ന് കരച്ചിൽ നിർത്തുന്നത് അവൾ ശാന്തയായത് കൊണ്ടല്ല, പകരം അവളുടെ നാഡീവ്യൂഹം ഭയം കൊണ്ട് താൽക്കാലികമായി മരവിച്ചുപോയത് കൊണ്ടാണെന്നും, കുട്ടിക്കാലത്തുണ്ടാകുന്ന ഇത്തരം കടുത്ത അനുഭവങ്ങൾ അവരിൽ കോർട്ടിസോൾ എന്ന സ്ട്രെസ് ഹോർമോണിന്റെ അളവ് വല്ലാതെ കൂട്ടി ഭാവിയിൽ അവരെ കടുത്ത ഉത്കണ്ഠയുള്ളവരാക്കി മാറ്റുമെന്ന ശാസ്ത്രീയ വശം അടുത്ത ദിവസം വൈകുന്നേരം ലില്ലി കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ മായ രാജേഷിനോട് വളരെ പതുക്കെ പങ്കുവെച്ചു. "അവൾ നല്ലൊരു കുട്ടിയായി വളരണമെന്നല്ലേ നിനക്കുള്ളൂ രാജേഷ്, പക്ഷേ നമ്മൾ അലറുമ്പോഴും പതുക്കെയെങ്കിലും തല്ലുമ്പോഴും അവൾ പെരുമാറ്റമല്ല പഠിക്കുന്നത്, പകരം നമ്മുടെ കൈകളെയും ശബ്ദത്തെയുമാണ് ഭയപ്പെടാൻ പഠിക്കുന്നത്" എന്ന മായയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് രാജേഷ് തന്റെ കൈകളിലേക്ക് നോക്കി പശ്ചാത്താപത്തോടെ "അങ്ങനെയെങ്കിൽ അവൾ ഇങ്ങനെ നിയന്ത്രണം വിട്ട് കരയുമ്പോൾ നമ്മൾ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത് മായ?" എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ, അവൾ പുഞ്ചിരിയോടെ കുട്ടികൾക്ക് സ്വന്തമായി ശാന്തരാകാൻ കഴിയില്ലെന്നും മാതാപിതാക്കളുടെ ശാന്തത കണ്ടാണ് അവർ ശാന്തരാകാൻ പഠിക്കുന്നതെന്നും (Coregulation), അവരുടെ വികാരങ്ങളെ ഉൾക്കൊണ്ട് സംസാരിക്കണമെന്നും, ദേഷ്യത്തിന് പകരം ശാന്തതയോടെ അതിരുകൾ നിശ്ചയിക്കണമെന്നും അവനെ പഠിപ്പിച്ചു.

ഇതൊന്നും ഒരു ദിവസം കൊണ്ട് മാറിയെടുക്കാവുന്ന കാര്യമായിരുന്നില്ലെങ്കിലും, കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം പാർക്കിൽ നിന്ന് തിരികെ പോരാൻ സമയമായപ്പോൾ ലില്ലി വീണ്ടും നിലവിളിക്കാൻ തുടങ്ങിയ നിമിഷം രാജേഷിന് ഉള്ളിൽ പഴയ ദേഷ്യം വരുന്നത് പോലെ തോന്നിയെങ്കിലും അവൻ കൈകൾ ചുരുട്ടിപ്പിടിച്ച് ഒരു ദീർഘശ്വാസമെടുത്തു; എന്നിട്ട് പതുക്കെ താഴെയിരുന്ന് ലില്ലിയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ശബ്ദമുയർത്തുകയോ അവളെ തല്ലുകയോ ചെയ്യാതെ തന്റെ കൈകൾ അവൾക്കായി നീട്ടിക്കൊണ്ട് "ഇവിടെ നിന്ന് പോകാൻ മോൾക്ക് ഒട്ടും ഇഷ്ടമല്ലല്ലേ?" എന്ന് വളരെ ശാന്തമായി ചോദിച്ചപ്പോൾ ലില്ലി ഒരു മിനിറ്റ് കൂടി കരഞ്ഞെങ്കിലും പിന്നീട് അവൾ പതുക്കെ വന്ന് തന്റെ കുഞ്ഞു തല അവന്റെ തോളിലേക്ക് ചായ്ക്കുകയും അവളുടെ ശ്വാസമെടുപ്പ് അവന്റെ ശാന്തമായ ശ്വാസഗതിയോട് പൊരുത്തപ്പെട്ടു വരികയും ചെയ്തു. മകളെയും നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് കാറിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ രാജേഷ് മായയെ നോക്കി നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെ തലയാട്ടി; അവിടെ വാശിയോ ദേഷ്യമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല—കേവലം ശാസ്ത്രവും അതിലേറെ ക്ഷമയും, ലോകം എത്ര വലിയതാണെങ്കിലും തന്റെ മാതാപിതാക്കളുടെ അരികിലാണ് തനിക്ക് ഏറ്റവും സുരക്ഷിതത്വം എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഒരു കുഞ്ഞു മകളും മാത്രമാണുണ്ടായിരുന്നത്.

Nidhiya's Amma._