മറുപാതി

സിനിമയിലും പുസ്തകങ്ങളിലും കാണുന്നതുപോലെ "ഒന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ സ്നേഹിക്കണം" എന്ന് പറയുന്നത് കേൾക്കാൻ നല്ല രസമാണ്, പക്ഷേ സ്വന്തം ആത്മാഭിമാനം പണയം വെച്ച്, തിരികെ കിട്ടാത്ത സ്നേഹത്തിന് പുറകെ ഓടുന്നത് ഹൃദയത്തെ വെറുതെ മുറിപ്പെടുത്തുകയേ ഉള്ളൂ. നമ്മൾ ഒരാളെ എത്രത്തോളം ആഴത്തിൽ സ്നേഹിക്കുന്നുവോ, അത്രത്തോളം നമ്മളും തിരികെ സ്നേഹിക്കപ്പെടണം; എങ്കിൽ മാത്രമേ ആ ബന്ധത്തിന് പ്രണയത്തിന്റെ പൂർണ്ണതയും ജീവന്റെ ആസ്വാദനവും ഉണ്ടാകൂ. ഒരു ഭാഗത്തുനിന്ന് മാത്രം പെയ്യുന്ന മഴ പോലെ ഒരാൾ മാത്രം ത്യാഗം ചെയ്തും സഹിച്ചും മുന്നോട്ട് പോയാൽ, പച്ചപ്പുള്ള ഏത് വസന്തവും ഒടുവിൽ വരണ്ടുണങ്ങിപ്പോകും. "അവരുടെ സന്തോഷം മാത്രമാണ് എനിക്ക് വലുത്" എന്ന ചിന്ത പുറമേയ്ക്ക് വലിയൊരു സമർപ്പണമായി തോന്നുമെങ്കിലും, യഥാർത്ഥത്തിൽ അത് നമ്മളോട് തന്നെ ചെയ്യുന്ന അനീതിയാണ്. ബന്ധങ്ങൾ ഒരിക്കലും ഒരു വൺ-വേ ട്രാക്കല്ല, വിട്ടുവീഴ്ചകളും പരിഗണനകളും എപ്പോഴും ഇരുവശത്തുനിന്നും തുല്യമായി ഒഴുകണം. അതുകൊണ്ട് ഇനിയെങ്കിലും കണ്ണടച്ച് ഇരുട്ടാക്കാതെ, കൂടെയുള്ളവർ നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിനെ എങ്ങനെയാണ് കാണുന്നത് എന്ന് തിരിച്ചറിയുക; അവരുടെ ആവശ്യങ്ങളുടെ നിഴലുകളിൽ മാത്രം ഓർക്കപ്പെടേണ്ട ഒരു വെറും 'ഓപ്ഷൻ' അല്ല നിങ്ങൾ. ഒന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ആരുടെയും ഹൃദയത്തിലേക്ക് ഓടിച്ചെല്ലരുത്; നിങ്ങളുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ മൂല്യം അറിയാത്ത, നിങ്ങളെ ഒട്ടും അർഹിക്കാത്ത മനുഷ്യർക്ക് വേണ്ടി നിങ്ങളുടെ വിലപ്പെട്ട സമയവും ഊർജ്ജവും വെറുതെ വാരിക്കോരി കൊടുക്കരുത്. സ്നേഹിക്കപ്പെടാനും സമാധാനത്തോടെ ഇരിക്കാനും ലോകത്ത് എല്ലാവർക്കും തുല്യ അവകാശമുണ്ട്. അവരെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ ഇനിയെന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത് എന്ന് ആലോചിച്ച് ഉരുകുന്നതിന് പകരം, നിങ്ങളെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ അവർ എന്ത് ചെയ്യുന്നു എന്ന് ശാന്തമായി ചിന്തിച്ചു നോക്കൂ. നമ്മൾ നൽകുന്ന സ്നേഹം അതേ തീവ്രതയോടെ തിരിച്ചുതരാൻ മനസ്സും പ്രാപ്തിയുമുള്ള ഹൃദയങ്ങൾക്ക് മാത്രം കൊടുക്കേണ്ട ഒന്നാണ് നമ്മുടെ ആത്മാവ്. ആർക്കെങ്കിലും വേണ്ടി സ്വയം ഇല്ലാതാകുന്നതിന് മുൻപ്, അവർ ശരിക്കും നിങ്ങളെ അർഹിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് ചിന്തിക്കുക; കാരണം, നിങ്ങൾ അർഹിക്കുന്നത് ഒരു വശത്തുനിന്നുള്ള കാത്തിരിപ്പല്ല, മറിച്ച് രണ്ടുപേർ ചേർന്ന് എഴുതുന്ന മനോഹരമായൊരു കാവ്യമാണ്.